[:nl]Onderwijs in Nepal [:]

[:nl]

Over en weer werd wat gezucht. Zowel Lies, Gerda als Niek weten wat de Stichting te wachten staat de komende jaren namelijk hogere kosten voor opleiding en levensonderhoud voor de ruim negentig straatkinderen die de stichting onderhoudt. Al die kinderen volgen een opleiding en moeten net als Nederlandse kinderen op een zeker moment een keuze maken voor een vervolgopleiding. Ga er maar aan staan. Uit eigen ervaring weet ik hoe vaak er in ons onderwijssysteem getwijfeld wordt aan de capaciteiten van kinderen. Is het een kind voor het Beroepsonderwijs, mavo, havo, vwo of misschien wel gymnasium? Tijdens de schoolcarrière zijn er dan weer de keuze voor vakkenpakketten, stromen, keuzemodules enz. Tot slot is er dan het moeilijke kiezen voor een vervolgopleiding. Het bezorgt ouders vaak grijze haren en leerlingen veel chagrijn. Maar altijd is de vraag die door leerlingen beantwoordt moet worden “wat kan ik?” of “wat wil ik?”.
Dat is in Nepal niet heel anders en voor de “vaders” en “moeders” in het tehuis een hele klus om dat voor ieder van de negentig kinderen in beeld te brengen.
De hogere kosten van opleiding hebben onder ander te maken met veranderingen in het onderwijssysteem in Nepal. Medio 2016 zijn er nieuwe wetten van kracht geworden die gevolgen hebben voor de opleidingsduur van Nepalese kinderen namelijk langer. Voor de kinderen van het tehuis geldt dan nog dat zij over het algemeen op een “private school” zitten simpelweg omdat de kwaliteit van het onderwijs daar ten opzichte van de public schools veel beter is.
Hoe ziet het onderwijs in Nepal er nu uit?

Vroeg schoolse kinderopvang:
Voor kinderen van drie en vier jaar zijn er mogelijkheden om in een soort kindergarten geplaatst te worden . Dat gebeurt niet heel veel in Nepal. De participatiegraad is vrij laag.
Primair onderwijs:
Het lager onderwijs in Nepal loopt van groep 1 tot en met 8 (ongeveer 12 jaar), is verplicht en op staatsscholen gratis. Ook hier zijn er weer de zogenaamde private schools (kinderen van de stichting) die uiteraard wel geld kosten. De vakken die gegeven worden zijn: Nepalees, Engels, Science, Social Science, lichamelijke oefening en keuzevakken die per school kunnen verschillen. Zowel aan het einde van het schooljaar als aan het einde van een periode zijn er voortdurend toetsen die weer bepalen of je over mag naar het volgende jaar. Aan het einde van groep 8 is er een soort eindexamen (Cito-toets?) op districtsniveau die weer bepaalt of je door mag naar de volgende fase van onderwijs. Meestal gebeurt dat echter wel.
Voortgezet onderwijs:
Secondary education loopt dus vanaf groep 9 tot en met groep 12. De kinderen kunnen kiezen uit twee stromen namelijk die van algemeen onderwijs of al heel specifiek beroeps voorbereidend onderwijs.
De meeste Nepalese kinderen kiezen voor algemeen onderwijs waar ze les krijgen in Nepalees, Engels, Science, wiskunde, Social Science en een keuzevak( beroeps, nog een andere moderne vreemde taal of een lokale taal).
Echter en dat wil de Nepalese overheid graag, kunnen ze ook kiezen voor een beroepsvariant van het voortgezet onderwijs, een beetje te vergelijken met onze VMBO beroepsopleidingen waar de kinderen dan worden voorbereid op beroepen in de landbouw, verpleging, bosbouw of techniek. Deze stroom is nieuw en nog niet zo heel goed ontwikkelt. Tegelijkertijd is het de overheid heel wat waard om dit van de grond te krijgen om zo vroegtijdig schooluitval te voorkomen. Over het algemeen volgen deze kinderen na groep 12 nog een jaar extra opleiding in de beroepsvariant die ze gekozen hebben.
In het oude systeem was er aan het einde van groep 10 een staatsexamen waar veel kinderen (ongeveer 50 %) voor zakte die dan vervolgens uit het onderwijs verdwenen. Dat examen is sinds 2016 een stuk gemakkelijker en regionaal geworden waardoor meer kinderen doorstromen naar de groepen 11 en 12. Aan het einde van groep 12 is er dan een soort Centraal Eindexamen dat bepaalt wat je verder kunt doen. De meeste kinderen zullen daarna een beroepsopleiding (kortdurend of langdurend) gaan doen wat een beetje vergelijkbaar is met onze MBO- en sommige HBO instellingen. Talentvolle leerlingen bereiden zich in groep 11 en 12 al voor op een bachelor opleiding op universiteit of Hoge School.
Secondary education vindt over het algemeen plaats op staatsscholen maar ook hier kiest de stichting weer voor haar kinderen voor private schools. Een bewuste keuze aldus Lies Vink voorzitter van de stichting straatkinderen van Kathmandu. “Wij willen betrouwbare scholen waar de kinderen de kans krijgen hun eigen talenten te ontwikkelen en waar de kwaliteit van de leraren goed is. Helaas zijn er voorbeelden van scholen waar nog ontzettend traditioneel onderwijs wordt gegeven en soms kinderen zelfs geslagen worden. Dat laatste willen we al helemaal niet. Een ander probleem is dat dan sommige van onze kinderen soms uit een uitzichtloze onderwijsarme situatie op latere leeftijd instromen in het onderwijs zodat het kan voorkomen dat ze soms al zijn ze 16 jaar toch nog in groep 9 of 10 zitten. Tot slot willen we ook voor onze kinderen financieel bijdragen aan het volgen van vervolgopleidingen. Ook dat brengt natuurlijk kosten met zich mee. Daarom zijn we zo blij met al onze sponsoren maar hebben we ook nieuwe bijdragen nodig het liefst in de vorm van sponsoring van een kind”. Wilt u meer weten over het werk van de stichting of mogelijkheden om financieel bij te dragen ga naar www.straatkinderenvankathmandu.nl .
[:]

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *