Stemmen stemmen!

Stem en help de straatkinderen van Kathmandu!

De actie “Warm hart” van KRO/NCRV biedt een unieke mogelijkheid voor de Stichting Straatkinderen van Kathmandu op een mooie donatie. Alleen hebben we daarvoor uw stem nodig want de financiële bijdrage gaat naar dat goede doel dat zowel veel stemmen verwerft als in de ogen van een deskundige jury een bijdrage verdient.

Onze stichting is in 2008 begonnen met de opvang van zes straatkinderen uit Kathmandu die ik tijdens een reis in Nepal in totale verwaarlozing aantrof. Ik kon die hartverscheurende situatie niet zomaar voorbij laten gaan en bracht ze onder in een huis (Marinka Home) waar al snel kinderen uit een vergelijkbare situatie bij kwamen. Nu anno 2021 hebben we inmiddels een aarbevingsbestendig huis waar we ruim negentig kinderen, niet alleen onderdak bieden in een liefdevolle leefomgeving, maar ook zorgen dat ze goed onderwijs krijgen. Daarnaast stimuleren we hereniging met hun familie en verzorgen we een goede start op de arbeidsmarkt door ondersteuning bij een studie of doen van een vakopleiding.

Daarvoor is geld nodig. Gelukkig krijgen we al veel steun in de vorm van donaties maar sinds de Coronacrisis zijn de kosten flink gestegen. Wij kunnen het te winnen geld dus uitstekend gebruiken voor bijvoorbeeld ondersteuning bij verdere scholing van de kinderen. U kunt ons helpen te winnen door uw stem op ons uit te brengen. Daarvoor heeft u tot 18 november2021  17.00 uur de tijd. 

Hoe kan ik stemmen?

  1. Ga naar de website https://kro-ncrv.nl/acties/actie-warm-hart
  2. Klik op de button “stem nu”
  3. Ga rechtsboven naar de button “zoeken” en  vul “Straatkinderen” in. Je ziet dan een foto en de naam van de straatkinderen. Klik op de foto
  4. Klik op die pagina op de button “Ik stem op “Straatkinderen van Kathmandu”
  5. U wordt nu gevraagd wat gegevens in te vullen. Klik vervolgens op de button “stemmen”.
  6. Je ontvangt nu binnen 15 minuten een mail met een bevestigingslink. Deze moet je aanklikken om je stem geldig te laten zijn. Niet vergeten dus.

Mijn naam is Lies Vink, voorzitter van de Stichting Straatkinderen van Kathmandu. Ik dank u voor uw stem.

Voor meer informatie over onze stichting: ga naar https://straatkinderenvankathmandu.nl/

Namaste🙏🏼

Lieve Mensen,

💫
💫We Wish you…. a bright future 💫

🎄Kerst staat voor de deur. We vieren het anders, maar maken er het beste van en wensen u en uw familie het allerbeste! 🎄

We hebben een specifieke wens deze kerst, welke alle kinderen op de foto aangaat. Onze lieve Anju en Monaj, onze oudsten. We hebben ze veel veilige en fijne jaren mogen geven, in onze Marinka-familie. En nu.. is het zover, hoewel: daar gaat een deel van onze wens over. Zij hebben de afgelopen drie jaar verzorging en Japans gestudeerd, met goed gevolg! Ook hebben ze een ontzettend goede baan gevonden, als ouderenverzorgers in… Japan. Onze Temba is hier in 2018 in geweest. Hij kent het bedrijf en de baas, onze Anju en Monaj zouden daar verder hun eigen toekomst op kunnen bouwen. Zelfstandig. Ze kunnen eind januari beginnen, is dat niet geweldig? Maar: om veilig en legaal te kunnen werken in Japan, is er nogal wat (duur!) papierwerk nodig. Ook moet er een natuurlijk een vlucht geboekt worden. Als dit allemaal geregeld is, kunnen we onze Anju en Monaj met een gerust gevoel laten uitvliegen. 
Wat is er, op zeer korte termijn, nodig?
€2786,51 per persoon 400.000 Nepalese roepies. Per persoon.

Dus bijna €5600,-

En dat hebben we niet zomaar. Alle giften zijn uitgegeven om te kunnen overleven in hels dure tijden. 

🙏Helpt u Anju en Monaj naar hun droombaan? Zorgt u voor een fantastische start voor ze, van 2021? 
U kunt doneren via onze tikkie-link, of door overschrijving naar onze bankrekening. 

https://tikkie.me/pay/Stvanktmnd/wNrjLLScGovJRfYkCgT1Sv

❤We hopen er met elkaar voor te kunnen zorgen, dat de toekomst deze twee kanjers toelacht! We’ll keep you posted!

💫Dan het tweede deel van onze wens.. dat het leven je niet enkel toelacht, is ons welbekend. Dat Corona het leven voor velen enorm moeilijk heeft gemaakt, helaas ook. Op het tweede deel van de foto, zien jullie Anjali en Karuna. Zij, en hun broertje, stonden aan onze poort. Beide ouders zijn hun baan verloren door Corona. Het gezin leeft op straat😢. De kou neemt toe, de winter is in volle gang. Wij nemen deze drie kinderen heel graag op in onze Marinka familie. Ze zijn nog maar 5, 7 en 11 jaar oud. Geen kind zou op straat moeten leven! Ook voor deze drie lieverds, kunt u een donatie doen. We zullen ze aanmelden bij onze partnerschool, ze onderdak, voeding, kleding en heel veel liefde bieden. Per maand kost ons dat zo’n €75,00 per kind. Doet u een losse donatie? Of wilt u één van deze kinderen financieel adopteren? U zou onze kerstwens laten uitkomen!
Interesse in een adoptie? Neemt u dan contact op via pb. Dan sturen wij u meer informatie. Losse donaties kunnen via dezelfde tikkie link❤.

https://tikkie.me/pay/Stvanktmnd/wNrjLLScGovJRfYkCgT1Sv

Laat u onze kerstwens uitkomen?

Onze dank is groot🙏💫.

Lies, Gerda, Temba, Anju, Monaj, Anjali en Karuna🇳🇵.

Sporten met de straatkinderen van Kathmandu

Een lang gekoesterde wens hebben wij eindelijk ingevuld. Wij zijn Paul (sinds kort gepensioneerd docent) en zijn zoon Marnix (29 jaar en Cios sportopleiding). Met een koffer vol sportartikelen zijn wij afgereisd naar Kathmandu.Basketballen, voetballen, sportkleding, hesjes, pingpong betjes, springtouwen etc. Een deel van de spullen is beschikbaar gesteld door basketbal vereniging Hoofddorp en sponsor acties op het gymnasium Felisenum door leerlingen en docenten.Verder hebben alle genodigden voor mijn pensioenafscheid financiële bijdragen voor het kindertehuis gegeven. Dit geld is daar allemaal terecht gekomen en grotendeels gebruik om sport activiteiten met de kinderen te kunnen doen.
Wij zijn door Lies, Gerda en Sonam (ons sponsor kind) warm onthaald op het vliegveld van Kathmandu. Op de 2 zaterdagen dat wij daar waren en de kinderen niet naar school moesten, zijn er basketbal en voetbal toernooien georganiseerd.Met veel enthousiasme van de kinderen, niet alleen uit het kindertehuis, maar ook van kinderen uit de buurt en van andere kindertehuizen en hun begeleiders. Temba en Pemba hadden al heel veel voorwerk gedaan, waardoor het een goed georganiseerd toernooi werd.Alle complimenten voor hen. Het voetbal toernooi begon al op 8 uur ’s morgens en tot donker (rond 5 uur) werd er fanatiek door gespeeld door de jongens en de meisjes. Een feest om te zien dat er zij er zoveel plezier aan hebben beleefd. En wij dus ook!
Wij hebben ook de gelegenheid gehad overdag, als de kinderen naar school waren, de mooie plekken in Kathmandu te bezoeken. Indrukwekkend en leerzaam. Wat een levendige en chaotische stad. 
Wat wij vooral hebben gezien is dat de kinderen ongelooflijk warm opgroeien en goed worden begeleid. Het is prachtig te zien hoe zij met elkaar omgaan, alle leeftijden op een vrolijke, respectvolle manier. De begeleider zijn ook ontzettend goed en begaan met de kinderen.Het is een rijke ervaring om dit alles met eigen ogen te kunnen zien en te ervaren.
Wij hebben geprobeerd om sportactiviteiten en -faciliteiten met en voor de kinderen op te zetten. Wij hopen natuurlijk oprecht dat dit een aanzet mag zijn om dit vooral voortgezetten. Voor het komende regenseizoen hebben wij in ieder geval de mogelijkheid geboden om ruimte in sportzalen te huren zodat de kinderen daar hun energie kwijt kunnen en plezier aan sport kunnen beleven.
Het was voor mij en voor Marnix een rijke ervaring en ook erg mooi om als vader en zoon deze reis te kunnen maken. 

nieuwsbrief december 2018

Lies Vink schrijft:

Beste donateurs

Castricum, december 2018:

Het is half oktober. Vol verwachting ben ik die maand ingegaan na een roerige zomer die
voor mij geheel in het teken stond van behandeling tegen kanker.
Eind  september ben ik genezen verklaard.
Mijn droom kwam daarmee uit want in mei had ik al, heel voorbarig maar optimistisch, een
ticket naar Nepal geboekt en 18 oktober vloog ik met Gerda naar Kathmandu, naar de
kinderen.
Het weerzien was heel warm en fijn. Tien maanden lang hebben we elkaar niet gezien.
Ik kijk ervan op hoe ze gegroeid zijn, ineens staan daar jongens die langer zijn dan ik.
Dat is voor ´t eerst, elk jaar worden de ruggen tegen elkaar gemeten en nu is het zover, de
jongetjes zijn jonge mannen geworden en de meisjes jonge dames.
Ook komt een golf over elkaar heen buitelende kleintjes ons begroeten.
De Nepalese staf was erg blij dat Gerda en ik er weer waren, allemaal hebben ze mee
geleefd tijdens m’n ziekteperiode. De sfeer in het huis was voelbaar goed.
De kinderen hadden in deze periode een maand lang vakantie van school.
Het was Dashain, dan komen familieleden bij elkaar om het Dashain feest te vieren. Er
waren veel van onze kinderen naar familie, een opa of oma en, bij geluk, nog een van de
ouders.
Maar er zijn ook veel kinderen in huis die geen familie hebben of vanwege de
omstandigheden niet naar huis kunnen.
Voor hen maakten we het in ons huis leuk. Met de staf werd een picknick georganiseerd, een
keer naar de film gegaan en diverse leuke dingen in huis gedaan, samen met de vrijwilligers.
Samen met Temba hebben we gesprekken gehad met de kinderen in klas 12 (middelbaar
onderwijs). Dit schooljaar gaan zij eindexamen doen. Ook met de leerlingen van de klassen
9,10 en 11 hebben we gesproken. De gesprekken waren  gericht op werk en hun toekomst.
Deze keer was ook René Vermeer mee naar Kathmandu. Als onderwijsdeskundige is hij
bereid en geïnteresseerd om naar het onderwijssysteem in Nepal te kijken.
Heel fijn ook voor ons, zo krijgen wij meer inzicht. Een verslag van zijn bevindingen kunt u
lezen op de Website van de stichting en in deze nieuwsbrief. Zeer de moeite waard.
Naast al dit goede nieuws is er ook slecht nieuws te melden.
Tijdens een inspectie van het huis ontdekte ik bedwantsen (een soort tor) in de slaapkamers.
Ze bevinden zich in matrassen en de spleten in de muren.
Net als muggen steken zij de kinderen. Een aantal kleintjes was al komen klagen over jeuk.
Uit eerdere ervaring bij Shangrila home wist ik dat we dit grondig moesten aanpakken.
Alles moest gereinigd worden. Kamers leeg, spleten dichten, muren schilderen tot aan het
plafond. Ook alle beddengoed moest gewassen worden.
De kamers bespuiten met gif en twee dagen dichthouden.
De houten bedplanken worden vervangen door stalen platen, ook de matrassen worden
vervangen.
Een enorme kostenpost die we niet voorzien hadden.
U begrijpt dat dit met 91 kinderen een gigantische operatie is.
Maar mooi hoe de hele staf hieraan heeft gewerkt en hun vrije dagen heeft opgeofferd.
Hartverwarmend!
Inmiddels is de girls floor helemaal clean en zijn ze nu bezig met de  boys floor.
Onze zes weken in Kathmandu zitten er helaas weer op en zijn we weer thuis.
Voor U, lieve donateurs, sponsors en vrienden van onze ex straatkinderen, het gaat goed
daar. De financiën worden goed beheerd in Nederland en in Kathmandu.

Ook wil ik mijn team bedanken dat voor mij veel over genomen heeft tijdens mijn
ziekteperiode. Gerda Oosting, mijn rechterhand en Niek Rijs onze superaccount.
Ger en José Foeken, zij verzorgen sponsoraanvragen.
De kinderen worden met zorg aandacht en liefde omringd .
En door U hebben zij een normaal leven met goede kansen voor de toekomst.
Vanuit m’n hart bedank ik iedereen die dit mogelijk maakt.
Voor allen een Vrolijk Kerstfeest, een gezellig uiteinde en een gezond

2019

Gerda Oosting schrijft:
Namaste
Nu sinds een week weer terug uit Kathmandu.
Het was deze keer een bijzondere reis,Lies die na haar zware zieke periode mee was naar
Nepal en ook mijn zus en zwager die er voor het eerst waren.
Met mijn zus en zwager een kleine trekking gedaan naar Phun Hill 3600 meter.
Heel bijzonder om met mijn familie en Lies door Kathmandu te lopen.
Natuurlijk kwamen zij ook voor de kinderen in Tiom Laura Marinka home en waren heel erg
onder de indruk van het huis en de kinderen( met zoveel liefde en hulp tot stand gekomen)
We hebben weer mooie inkopen gedaan ,en staan weer op kerstmarkten in Nederland .ook dat is fijn om te doen omdat alle opbrengsten ten goede komen voor de stichting.
Hele fijne feestdagen en een voorspoedig en gezond 2019.
Een warm NAMAST, Gerda

Vrijwilligerswerk in het kinderhuis

[:nl]
Lachend kijken ze elkaar aan, Lisanne Kuiper uit Apeldoorn en Nadien Saleh, hoewel gezegend met een Brabantse tongval, afkomstig uit Castricum als ik vraag wat ze meenemen uit Nepal en hun tijd als vrijwilliger Thiom Laura Marinka home. “De lachende gezichten, de dankbaarheid van die kinderen en hun blijheid en vrolijkheid”. “Maar ook”, vult Lisanne aan “ dat je merkt dat mensen in Nepal veel meer in het hier en nu leven en dat je daardoor leert zelf veel meer stil te staan bij wat je aan het doen bent”. “Mensen, maar ook de kinderen, hebben het misschien heel arm maar ze zijn ook rijk van binnen en dat is heel leerzaam om te zien” stelt Nadien wijs vast. “Waarom ik hier ben? Nou eigenlijk heel eenvoudig. Ik wilde na 6 vwo op het Bonhoefferdollege in Castricum geneeskunde studeren maar werd uitgeloot en ja, dan ga je nadenken over wat dan. Nou kende mijn moeder toevallig Gerda Oosting van de stichting straatkinderen van Kathmandu en die bracht me weer in contact met Lies Vink. Na een gesprek was ik aangenomen en mocht ik voor twee maanden naar Nepal”. “Ik zelf hoorde via een vriendin van mijn moeder, die Martine Kok van de Valley Guest House in Kathmandu kende, over het kindertehuis” zegt Lisanne. Ook zij had een gesprek en kon eveneens twee maanden aan de gang. Lisanne heeft vorig jaar haar gymnasium diploma gehaald en had al langer het plan voor een tussenjaar. Direct studeren leek haar niet zo veel.
“Wat we hier vooral doen is spelen met de kinderen. Ze op alle mogelijke manieren op een leuke manier bezighouden en af en toe voetballen met de jongens” zegt Nadien, zelf een verdienstelijk voetballer, met een grote grijns. “Ik kan ze aardig bijbenen”.
“Het is wel even wennen hoor al die kinderen. Ze vragen veel aandacht dus er wordt voortdurend letterlijk en figuurlijk aan je getrokken” vult Lisanne relativerend aan, “maar je krijgt er zoveel voor terug”.
“Wie mij zal bijblijven?” Nadien kijkt een moment bedenkelijk. ”Ik denk Sombadoe. Zijn broertje en zusje zitten hier ook en dat is gewoon zo’n blij jongetje. Daar wordt je zelf heel vrolijk van”.
“Bij mij is dat Chhechi” zegt Lisanne. “Die kwam al vrij snel naar me toe en is heel creatief. Dat is heel leuk om te zien”.
Nadien gaat haar na haar periode als vrijwilliger terug naar Nederland om opnieuw mee te doen met de loting voor geneeskunde terwijl Lisanne na Nepal nog gaat reizen naar Australië en daarna naar Zuidoost Azië. In ieder geval zijn ze Lies en Gerda ontzettend dankbaar dat ze deze twee maanden hebben mogen meemaken. Ook geïnteresseerd om als vrijwilliger aan de gang te gaan? Kijk op de site www.straatkinderenvankathmandu.nl[:]

[:nl]Ons kinderhuis in Nepal[:]

[:nl]
Op 25 april 2015 trilde de aarde in Kathmandu op een manier zoals de Nepalezen nog nooit eerder hadden meegemaakt. Een verwoestende aardbeving met een kracht van zeker 7,6 op de schaal van Richter trof de stad die al zo gewend is aan aardbevingen. Maar nee, dit hadden velen nog nooit eerder meegemaakt. Gebouwen stortten als kaartenhuizen in elkaar, ravage in de hele stad en overal doden en gewonden. Gerda Oosting, vice-voorzitter van de Stichting Straatkinderen van Kathmandu was ten tijde van de aardbeving net buiten de stad achter op de motor van Temba Sherpa. “Het eerste wat ik dacht was waarom word ik zo raar in mijn hoofd , maar Temba schreeuwde gelijk dat ik op het weiland op de grond moest gaan liggen. Zodra het weer kon zijn we direct teruggereden naar de stad, althans wat daar nog van over was, omdat we erg bezorgd waren over de kinderen in het tehuis. God zij dank waren er onder onze kinderen geen slachtoffers maar het tehuis was flink beschadigd”.
De stichting onder leiding van Lies Vink is na de aardbeving vrijwel direct aan de slag gegaan om een nieuw en aardbevingsbestendig huis te bouwen. Met behulp van een bevriende aannemer uit Kathmandu staat er nu een prachtig nieuw onderkomen dat in mei 2017 feestelijk is geopend. In het tehuis met de prachtige naam Thiom Laura Marinka home verblijven nu 91 kinderen in de leeftijd van 2 tot en met 18 jaar. Vijftien personeelsleden zorgen ervoor dat in het tehuis alles op rolletjes loopt.
Op het moment van mijn bezoek aan het tehuis waren in verband met de schoolvakanties maar rond de dertig kinderen aanwezig. Wat direct opvalt bij binnenkomst is de open en positieve sfeer die zowel personeel en kinderen uitstralen. Iedereen is blij en trots deel uit te maken van het kindertehuis. De kinderen hebben allemaal een groepsslaapkamer verdeeld over jongens en meisjesruimtes en gegroepeerd rond leeftijd. Er zijn ontspanningsruimtes waar kinderen tv kunnen kijken, muziek kunnen maken of kunnen oefenen in dansen.

Op het schoolplein kun je voetballen en natuurlijk moest ik even meedoen. Wat dan opvalt is hoe handig sommige van die jongens zijn met de bal. Er lopen echt talenten tussen. Wat ik begreep is dat voetbal in Nepal steeds populairder wordt en sterk in ontwikkeling is. Misschien iets voor het ICGT 2020?
Om 18.00 uur gaat er een bel en begeven de kleinsten van het tehuis zich naar de eetzaal waar door de drie koks van het tehuis Nepals culinaire trots Dal Bat wordt geserveerd. Witte rijst, een overheerlijk gekruide bonensaus, fantastische kipkluifjes en een scherpe tomatensaus. De kinderen eten zonder bestek maar zijn verdraaid handig in het eten met hun handen met wel overigens de verplichting om na afloop hun handjes keurig te wassen. Opvallend genoeg eten ze ook allemaal hun bordje leeg. Na deze shift komen de grote jongens en meisjes en herhaalt het tafereel zich.
De meeste kinderen van het tehuis zitten op de dichtbijgelegen Jeevan Tara Acedemy een zogenaamde Secondary Modern school. Het is een private school. Bij mijn bezoek aan de school had ik een gesprek met één van de hoofden van de school. Hij vertelde dat hij ontzettend trots was op de resultaten want zijn school behoorde tot de beste tien van de ongeveer 120 scholen in de regio.

Tsjaa en dan loop je als verwende onderwijsman uit Nederland eens door de school heen, dan zie je de kleine klaslokalen, dan hoor je over hoeveel moeite het kost om de juiste boeken voor de kinderen te krijgen en wat ze allemaal moeten doen om grotere hoeveelheden studenten te huisvesten. Het gevolg van veranderende wetgeving. Meer kinderen zullen de komende jaren naar groep 11 en 12 gaan. Dan weet je ook weer hoe bevoorrecht onze kinderen in Nederland zijn.
Deze school beschikt toevallig over goed gekwalificeerde leerkrachten waarvan velen een bachelor of master opleiding hebben gedaan maar vooral ook onderwijsmensen die ondanks primitieve omstandigheden goed onderwijs geven. Temba Sherpa, de leider van het kindertehuis, is in ieder geval heel tevreden over de school en heeft ook regelmatig overleg over de resultaten van zijn kinderen. Die zijn zonder uitzondering goed.
Zo wordt er net als in heel Nepal hard gewerkt aan een betere toekomst voor de kinderen in het tehuis in het bijzonder en Nepal in het algemeen. Meer weten over het werk van de stichting? Ga naar www.straatkinderenvankathmandu.nl
[:]

[:nl]Onderwijs in Nepal [:]

[:nl]

Over en weer werd wat gezucht. Zowel Lies, Gerda als Niek weten wat de Stichting te wachten staat de komende jaren namelijk hogere kosten voor opleiding en levensonderhoud voor de ruim negentig straatkinderen die de stichting onderhoudt. Al die kinderen volgen een opleiding en moeten net als Nederlandse kinderen op een zeker moment een keuze maken voor een vervolgopleiding. Ga er maar aan staan. Uit eigen ervaring weet ik hoe vaak er in ons onderwijssysteem getwijfeld wordt aan de capaciteiten van kinderen. Is het een kind voor het Beroepsonderwijs, mavo, havo, vwo of misschien wel gymnasium? Tijdens de schoolcarrière zijn er dan weer de keuze voor vakkenpakketten, stromen, keuzemodules enz. Tot slot is er dan het moeilijke kiezen voor een vervolgopleiding. Het bezorgt ouders vaak grijze haren en leerlingen veel chagrijn. Maar altijd is de vraag die door leerlingen beantwoordt moet worden “wat kan ik?” of “wat wil ik?”.
Dat is in Nepal niet heel anders en voor de “vaders” en “moeders” in het tehuis een hele klus om dat voor ieder van de negentig kinderen in beeld te brengen.
De hogere kosten van opleiding hebben onder ander te maken met veranderingen in het onderwijssysteem in Nepal. Medio 2016 zijn er nieuwe wetten van kracht geworden die gevolgen hebben voor de opleidingsduur van Nepalese kinderen namelijk langer. Voor de kinderen van het tehuis geldt dan nog dat zij over het algemeen op een “private school” zitten simpelweg omdat de kwaliteit van het onderwijs daar ten opzichte van de public schools veel beter is.
Hoe ziet het onderwijs in Nepal er nu uit?

Vroeg schoolse kinderopvang:
Voor kinderen van drie en vier jaar zijn er mogelijkheden om in een soort kindergarten geplaatst te worden . Dat gebeurt niet heel veel in Nepal. De participatiegraad is vrij laag.
Primair onderwijs:
Het lager onderwijs in Nepal loopt van groep 1 tot en met 8 (ongeveer 12 jaar), is verplicht en op staatsscholen gratis. Ook hier zijn er weer de zogenaamde private schools (kinderen van de stichting) die uiteraard wel geld kosten. De vakken die gegeven worden zijn: Nepalees, Engels, Science, Social Science, lichamelijke oefening en keuzevakken die per school kunnen verschillen. Zowel aan het einde van het schooljaar als aan het einde van een periode zijn er voortdurend toetsen die weer bepalen of je over mag naar het volgende jaar. Aan het einde van groep 8 is er een soort eindexamen (Cito-toets?) op districtsniveau die weer bepaalt of je door mag naar de volgende fase van onderwijs. Meestal gebeurt dat echter wel.
Voortgezet onderwijs:
Secondary education loopt dus vanaf groep 9 tot en met groep 12. De kinderen kunnen kiezen uit twee stromen namelijk die van algemeen onderwijs of al heel specifiek beroeps voorbereidend onderwijs.
De meeste Nepalese kinderen kiezen voor algemeen onderwijs waar ze les krijgen in Nepalees, Engels, Science, wiskunde, Social Science en een keuzevak( beroeps, nog een andere moderne vreemde taal of een lokale taal).
Echter en dat wil de Nepalese overheid graag, kunnen ze ook kiezen voor een beroepsvariant van het voortgezet onderwijs, een beetje te vergelijken met onze VMBO beroepsopleidingen waar de kinderen dan worden voorbereid op beroepen in de landbouw, verpleging, bosbouw of techniek. Deze stroom is nieuw en nog niet zo heel goed ontwikkelt. Tegelijkertijd is het de overheid heel wat waard om dit van de grond te krijgen om zo vroegtijdig schooluitval te voorkomen. Over het algemeen volgen deze kinderen na groep 12 nog een jaar extra opleiding in de beroepsvariant die ze gekozen hebben.
In het oude systeem was er aan het einde van groep 10 een staatsexamen waar veel kinderen (ongeveer 50 %) voor zakte die dan vervolgens uit het onderwijs verdwenen. Dat examen is sinds 2016 een stuk gemakkelijker en regionaal geworden waardoor meer kinderen doorstromen naar de groepen 11 en 12. Aan het einde van groep 12 is er dan een soort Centraal Eindexamen dat bepaalt wat je verder kunt doen. De meeste kinderen zullen daarna een beroepsopleiding (kortdurend of langdurend) gaan doen wat een beetje vergelijkbaar is met onze MBO- en sommige HBO instellingen. Talentvolle leerlingen bereiden zich in groep 11 en 12 al voor op een bachelor opleiding op universiteit of Hoge School.
Secondary education vindt over het algemeen plaats op staatsscholen maar ook hier kiest de stichting weer voor haar kinderen voor private schools. Een bewuste keuze aldus Lies Vink voorzitter van de stichting straatkinderen van Kathmandu. “Wij willen betrouwbare scholen waar de kinderen de kans krijgen hun eigen talenten te ontwikkelen en waar de kwaliteit van de leraren goed is. Helaas zijn er voorbeelden van scholen waar nog ontzettend traditioneel onderwijs wordt gegeven en soms kinderen zelfs geslagen worden. Dat laatste willen we al helemaal niet. Een ander probleem is dat dan sommige van onze kinderen soms uit een uitzichtloze onderwijsarme situatie op latere leeftijd instromen in het onderwijs zodat het kan voorkomen dat ze soms al zijn ze 16 jaar toch nog in groep 9 of 10 zitten. Tot slot willen we ook voor onze kinderen financieel bijdragen aan het volgen van vervolgopleidingen. Ook dat brengt natuurlijk kosten met zich mee. Daarom zijn we zo blij met al onze sponsoren maar hebben we ook nieuwe bijdragen nodig het liefst in de vorm van sponsoring van een kind”. Wilt u meer weten over het werk van de stichting of mogelijkheden om financieel bij te dragen ga naar www.straatkinderenvankathmandu.nl .
[:]

[:nl]December, cadeau, maand bezoek ons op een van de markten[:]

[:nl]Zondag 9 december grote kerstmarkt locatie : camping Geversduin Castricum. Eveneens een mooie wandeling verzorgt door Noord-Hollands Dagblad. 9 december locatie de hoep in Castricum
Vrijdag 14 december locatie: zwembad de Zien in Uitgeest vanaf 17.00 tot 21.00 uur
Zaterdag 15 december locatie: tuin van kapitein rommel Castricum vanaf 16.30 tot 19.30 uur
zaterdag 15 december Candelight shopping Castricum vanaf 18.00 – 21.00
Zondag 16 december locatie : de hoep zeeweg Castricum, vanaf 11.00 tot 16.00 uur
zondag 16 december lokatie: Kleine Noord Hoorn vanaf 12.00 tot 17.00 uur
uur.Komt allen gezellig langs, wij hebben mooie sjaals en sloffen uit NEPAL en vele andere artikelen. Alles is tnv STRAATKINDEREN VAN KATHMANDU. Ook kunt u ons helpen middels donaties en giften. NL20ABNA0801275490 tnv straatkinderen van Kathmandu.
NAMASTE
[:]